Sydney tien jaar na de Olympische spelen

Precies tien jaar geleden begonnen in Sydney de Olympische Spelen. Die mijlpaal is vandaag groots gevierd met onder meer een bijeenkomst voor de toenmalige vrijwilligers in het Olympisch Park. 

Sydneysiders zijn erg trots op 'hun' spelen. In de stad kom je de nodige restanten tegen. We zijn al een paar keer in het zwembad van Ryde geweest dat speciaal voor de spelen is gebouwd. Dat is een erg fraai en groot zwembad met een leuk deel voor de kinderen. 

Het echte Olympische bad schijnt nog mooier te zijn maar daar ben ik nog niet geweest. Ook ben ik al een keer langs het Olymische wildwater baan gereden. Dat moet ook leuk zijn om een keer te doen, met de hele familie in een bootje. 

Sydney heeft nu de zinnen gezet op het binnenhalen van de wereldkampioenschappen voetbal in 2018 of 2022. Je kunt je nu al op een website inschrijven als vrijwilliger. Ze zijn hier nogal optimistisch dat het gaat lukken omdat ze als een van de weinige landen nog nooit de wereldkampioenschappen hebben georganiseerd. Begin december weten we meer. 

Oprah komt naar Sydney!

Iedereen hier is in rep en roer want Oprah heeft aangekondigd naar Australië te komen en twee shows op te nemen bij het Sydney Opera House. Ze komt niet alleen. Ze neemt 300 van haar meest trouwe fans mee. Als klap op de vuurpijl bestuurd 'vriend' John Travolta het vliegtuig. Kijk hier naar de aankondiging:

December is duidelijk de beste reistijd voor Australië voor buitenlandse artiesten. Oprah is namelijk niet de enige artieste die naar down under reist. Als het in Europa en Amerika winter is, wagen meer sterren de oversteek. Deze zomer zijn dat bijvoorbeeld U2, de Eagles en Neil Diamond. Het is natuurlijk ook een prima land om op te treden. Het is er veilig en met grote steden als Sydney en Melbourne met beide rond de 4 miljoen inwoners heb je binnen de korste keren een stadium (of twee) gevuld. 

Ik heb dinsdag 14 december alvast in de agenda gezet. Dat is namelijk de dag dat Oprah haar shows opneemt in Sydney. Eindelijk! Een droom komt uit!

Help een haai!

In Nederland ga je naar Ouwehands Dierenpark of naar Artis om gevaarlijke dieren te zien en dan zitten ze in een kooi of achter een hek. In Australie hoef je niet naar de Zoo. Hier kun je ze overal tegen het lijf lopen.

Zo is de kans is aanwezig dat er in onze tuin of onder het huis een redback spider zit. Als je daardoor gebeten wordt, kun je meteen door naar het ziekenhuis. In de Australische versie van 'Boer zoekt vrouw' (Farmer seeks a Wife) was een van de vrouwen door een redback gebeten. Leuk als dat op je eerste afspraakje gebeurd. Lees het artikel hierover.

Vorige week waren we in het Australian Museum en daar werd voorlichting gegeven over biodiversiteit. Een vriendelijke dame vertelde dat je beter niet met je handen onder rotsen kunt voelen omdat je dan gestoken kunt worden door de dodelijke 'blue-ringed stinger' (blauw geringde octopus). Laat dat net iets zijn wat Sebastiaan heel graag doet. Niet meer dus.

Dit zullen we Sebastiaan niet meer zien doen. 

Een ander dier dat je hier om de hoek aantreft is de haai. Als je vanaf ons huis naar beneden loopt, kom je bij de Sugarloaf inham van 'Middle Harbour'.  Een mooie plek om te zwemmen zou je denken, maar nee hoor.

Als je het woord zwemmen in de mond neemt, waarschuwen mensen in de buurt je meteen voor haaien. De mensen hier zijn zo overtuigd van het gevaar dat je denkt dat het hier dan wel moet wemelen van de haaien en dat er ieder jaar wel een ernstig ongeluk moet gebeuren maar dat is helemaal niet zo.

De laatste dodelijke aanval in Middle Harbour, vlakbij Sugarloaf, vond plaats in 1963, dat is meer dan 50 jaar geleden! Lees het artikel in de Sydney Morning Herald. Het incident heeft zoveel ophef veroorzaakt dat de mensen het er nu nog over hebben.

Omdat het allemaal zo lang geleden is gebeurd, vind ik de angst voor haaien in Middle Harbour een beetje overdreven. Toch wil ik het risico maar niet nemen en blijf ik braaf op het droge. Ja, ook ik heb Jaws gezien.

Kijk ook een naar dit YouTube filmpje. Hilarisch.

Kamperen in de vrieskou in de Blue Mountains

Tjonge, jonge, wat heb ik het afgelopen nacht koud gehad. Misschien is kamperen in de Blue Mountains in september toch niet zo'n goed idee. Het is lang geleden dat ik het echt zo koud had. Vooral mijn voeten. Die voelde ik bijna niet meer. Ik had zo'n goedkoop blauw dekentje van de IKEA die ik over mijn slaapzak kon leggen maar daar had ik niets aan want die gleed telkens van mij af.

Midden in de nacht - voor mijn gevoel lag ik toen al uren wakker - hoorde ik J. heel zachtjes 'mama, mama' roepen. Ik vraag mij twee dingen af: waarom vraagt ze altijd naar mij en niet naar haar vader en waarom ben ik altijd degene die het hoort. M. 'slaapt' lekker door of doet alsof zijn neus bloed.

Plotseling zag ik J. in het donker het trappetje opkomen zonder slaapzak. Ik wilde niet dat iedereen wakker maken en daarom trok ik haar naar mij toe en stopte haar bij mij in mijn slaapzak. Plek zat, toch? Al snel steeg de temperatuur in mijn slaapzak een paar graden en kreeg ik het zowaar iets warmer. Helaas is J. niet lang genoeg om ook mijn voeten warm te krijgen. Die bleven steenkoud.

Compleet geplet tussen M. en J. in probeerde ik wat te slapen. Dat viel niet mee. Vannacht kwam ik erachter dat er een hobbel zit in de vloer van de camper-trailer precies op de plek waar ik lig. Dus telkens als ik mij omdraaide hoorde ik (en voor mijn gevoel de hele camping) 'bonk, bonk'. Als ik mij helemaal omdraaide van de ene naar de andere zij hoorde ik dat geluid vijf maal. Heel irritant en daarom bleef ik maar doodstil liggen.

Dan is het plotseling kwart over zeven en is het licht buiten. Het was zowaar aangenaam warm in de camper trailer en in mijn slaapzak. Met een lekkere kop koffie in het zonnetje buiten was ik de afschuwelijke nacht al snel vergeten.

Op de camping hadden we gisteren telefoon-bereik maar ik kon geen stukje uploaden voor de blog vanwege mijn ijskoude handen. Met die kleine toetsen op de telefoon werkt dat dan niet. Helaas voor de 30 dagen blog uitdaging. Het wordt nu een 29 dagen uitdaging.

Kamperen met onze camper trailer

Onze All Terrain Camper Trailer staat al bijna twee maanden klaar voor vertrek en morgen gaan we hem dan eindelijk achter de auto hangen. Al een paar weekenden hadden we ons - voorzichtig - voorgenomen om te gaan kamperen maar telkens was het toch weer te koud. Nu is het weer eindelijk goed genoeg en zijn we er helemaal klaar voor.

Morgen eerst nog een grote zak hout halen om een kampvuur te maken. 'S avonds is het toch nog aan de koude kant en dan is het een goed idee om een vuurtje te maken. Kampvuur, marshmallos, we zien het helemaal zitten en de kinderen uiteraard ook.

Camper trailers zijn erg populair in Australie. Rondom Sydney heb je veel campings waarvoor je niet ver hoeft te rijden. Dit zijn vaak campings in de nationale parken zoals bijvoorbeeld de Blue Mountains.

Wat is nu eigelijk het verschil tussen een Australische off road Camper Trailer en een Nederlandse vouwwagen? Australiers hebben een overlevingsinstinct en dat zie je terug in de camper trailers. Met de gemiddelde camper trailer kun je minstens een maand in de outback overleven zonder dat je veel aan luxe hoeft in te leveren.

Het liefst moet de camper trailer ook overal mee naar toe kunnen. En dan bedoel ik ook echt overal. Kijk maar naar dit filmpje op YouTube. Dit is ook een leuke. En dan vinden mannen het gek dat vrouwlief liever niet mee gaat.

Morgen voor vertrek toch nog maar even kijken of alles goed vast zit.

Ik weet niet of we morgen mobiel bereik hebben op de camping. Ik neem mijn laptop niet mee maar als ik mobiel bereik heb, kan ik via mijn telefoon iets op de blog zetten. Zo niet, dan wordt het zondag.

Plastische chirurgie is populair in Australie

Dit is de letterlijke tekst van een spotje over plastische chirurgie dat je de hele dag op de radio hoort:

"Meid wat zie je er toch moe uit!"
"Vind je dat nou ook? Maar ik ga er iets aan doen." 
"Ik heb voor mijzelf een afspraak geboekt bij Dr. Tim voor een facelift." 
"Een facelift? Wat een goed idee? Je hebt groot gelijk!"  
Bel 1300DrTim en maak ook een afspraak met Dr. Tim.

Dr. Tim (zie hier zijn foto) is een van de vele plastisch chirurgen in Sydney en vrouwen moeten wel gek met hem zijn. Plastische chirurgie is hier heel gewoon. Het wordt gepresenteerd als iets dat je als vrouw verdient: "You deserve it!", hoor je regelmatig op de radio. Joepie!

Een ander radiospotje gaat bijvoorbeeld over gewicht verliezen na een bevalling: "get a tummy tuck (liposuctie), you deserve it!" Het is geen probleem als je er geen geld voor hebt want dan neem je gewoon een lening.

Afgelopen week was ik als 'vrouw van ..' bij het evenement 'Women in Finance'. Daar kon ik op mijn gemak de werkende vrouwen begluren die daar in grote getalen aanwezig waren. Ik kwam al snel tot de ontdekking dat plastische chirurgie eerder de norm is dan uitzondering. De dames, de meesten boven de 35, zagen er verdacht rimpelloos uit. Mmm. Botox van Dr. Tim?

Als je ergens werkt waar iedereen er tiptop - en rimpelloos- uitziet, is het moeilijk om de social druk niet te voelen en er zelf niet aan mee te doen. Ik las net het artikel 'Plastic surgery holiday boom' (plastic surgerie vakantie drukte). En, heb jij nog iets leuks gedaan in je vakantie?

Wat ik ook opmerkelijk vind is dat je in Sydney als vrouw geacht wordt op killer stilleto hakken naar het werk te gaan. Misschien is dat ook wel een goede reden waarom ik niet moet gaan werken. Ik en stilleto hakken, dat is geen goede combinatie.

Vooralsnog ga ik maar gewoon vroeg naar bed als ik er moe uitzie in plaats van naar Dr. Tim te rennen.

Ons dorp

Ook al woon ik nu aan de andere kant van de wereld, ik ben in mijn hoofd toch altijd bezig met dingen die ik van vroeger uit Nederland ken.

Zo vind ik het leuk om op zaterdagochtend met de kinderen naar het 'dorp' te gaan. Ik blijf het stug over het 'dorp' hebben als ik het over de winkels heb omdat ik dat gewend ben van vroeger. 

Dan vraag ik bijvoorbeeld: 'gaan jullie mee naar het dorp?' Ze kijken mij dan verbaasd aan want hier is helemaal geen dorp. Waar wij wonen is een winkelcentrum dat er nogal nieuw uitziet met onder andere een supermarkt, twee slagers, postkantoor, groenteboer, apotheek en een paar restaurants en kledingzaken. Het lijkt alleen in de verste verte niet op mijn dorp van vroeger. Daarom moet ik er maar over ophouden. Om met de woorden van Wim Sonneveld te spreken: 'Dat dorp van toen het is voorbij.'  

De tijd zal leren waar de kinderen later vertrouwd mee zullen zijn. Ze zijn nog zo klein en hebben al in drie landen gewoond. Hoe gaan zij zich hun 'dorp' herinneren?