Weekend in Sydney

Hoera het is weekend! Ondanks dat ik niet werk blijf ik toch een weekend gevoel houden (misschien omdat ik stiekem toch best druk ben geweest). Op de een of andere manier is ook deze week weer voorbij gevlogen.

Tot dusverre is het mij gelukt om 18 stukjes te schrijven voor deze bloguitdaging. Ik ben daarmee al weer over de helft. Applaus voor mezelf. Dan blijkt maar weer dat er toch meer te schrijven valt over ons leven in Sydney dan ik dacht. In India struikel je bij wijze van spreken over de onderwerpen en in Sydney moet je er echt naar zoeken. Veel dingen zijn gewoon te gewoon en daarom niet echt interessant.

Ik merk dat veel stukjes over dieren gaan. Ik kan een nieuwe vaste rubriek beginnen: "bij ons op de ballustrade". Dit zijn de inzendingen van deze week:

Vanmiddag zag ik voor de eerste keer 'Lorre' op de ballustrade zitten.  Vroeg in de ochtend vliegen deze papegaaien met veel gekrijs over het huis. Overdag zie je ze eigelijk niet behalve vandaag dan.

Op donderdag om 5 uur zaten er plotseling zes kookaburra's op de ballustrade. 

Nog een week en dan hebben de kinderen twee weken voorjaarsvakantie. Ja, jullie lezen het goed. Het is lente hier en daar gaan we de komende vakantie van genieten. De tweede week van de vakantie gaan we met de camper trailer op stap maar daarover later meer.

Morgen gaan we weer een nachtje kamperen, net als vorige week. Maar nu gaat er een heel dik dekbed mee. Ik ga het niet meer koud hebben en Julia blijft in haar eigen bed liggen.

De lachende Kookaburra's

Kooki en Kooka zitten dicht naast elkaar op het dak. Het is een mooie dag en ze genieten van het zonnetje. Ze kijken een beetje om zich heen en zien plotseling beneden op het terras een paar mensen rondlopen. De winter was lang en koud. Al in tijden hebben ze geen mensen gezien buiten. Ze wiebelen een beetje heen en weer en pikken aan hun veren.

Dan is het vijf uur en is het tijd om te eten. Kooki en Kooka hebben allebei honger. Ze kunnen proberen of ze ergens een worm kunnen vinden. Maar waarom zouden ze eigelijk?  "Kunnen we niet kijken of we bij die mensen iets lekkers te eten kunnen vinden? Die wormen komen mij de keel uit".  "We vliegen even naar het bos hiernaast en vragen onze vrienden om ook te komen. Ik weet zeker dat ze dat leuk vinden".

Vijf minuten later zitten acht gevederde vrienden naast elkaar op het dak. Ze kijken naar beneden. "Kan iemand zien wat er op tafel staat? Volgens mij olijven en kaasstengels", zegt de grootste Kookaburra.

"OK, wie gaat eerst?" "Ik, ik, ik", roepen ze allemaal in koor. Uiteindelijk vliegt de oudste Kookaburra als eerste naar beneden. "Kijk jongens, hoe ik dit doe!", roept hij opgewonden naar zijn vrienden op het dak. "Hier kunnen jullie nog wat van leren!"

Kookaburra sits in the old gum tree,

Merry merry king of the bush is he.

Laugh, Kookaburra, laugh, Kookaburra,

Gay your life must be!

Hij landt op de rand van de parasol, maakt een duikvlucht over de tafel en snaait een kaasstengel uit de handen van een van de mensen. Van boven op het dak klinkt gejoel. "Wow! Dat gaan wij ook doen!" Vervolgens vliegt de ene na de andere vogel naar beneden. Dan zien ze een van de mensen een bezem pakken waarmee hij begint te zwaaien naar Kooka."

Hahahaha, lachen de Kookaburra's in koor. Vier van de vogels zijn inmiddels op het net van de trampoline gaat zitten. "Denken die mensen nou echt dat ze ons weg kunnen krijgen?!"

Zoveel pret hebben de vogels in tijden niet meer gehad. "Kom jongens, zeggen ze na een tijdje. Het is mooi geweest. We laten die mensen weer even met rust. Maar, we komen hier zeker weer terug".

Avonturen op de maandagochtend

"Oe, oe, oe, ahhhhhh!" Een grote volwassen Kookaburra (lachvogel) vloog net naar binnen door de open deur. Na een paar mislukte pogingen om weg te komen, lukte het hem gelukkig om zelf weer buiten te komen. De vogel zit mij nu vanaf een stoel op de veranda schaapachtig aan te kijken. Hij verwacht kennelijk dat hij weer wordt uigenodigd om binnen te komen. Echt niet!

De eigenaar van het huis voerde de Kookaburra altijd worstjes. Hoewel het al enkele maanden geleden is dat de vogels eten kregen, zijn ze hun weldoener nog niet vergeten! Lees ook dit bericht op de Telegraaf website over een te dikke Kookaburra. Onze vogel is waarschijnlijk familie.

Net voor mijn avontuur met de Kookaburra moest ik een 'zwarte huisspin' van het raam verwijderen met onze 'anti-spinnen' stofzuiger. Het beest heeft heel veel weg van een funnel web spin dus ik schrok mij een hoedje. Gelukkig was het slechts een 'huisspin' maar een beet van deze spin is ook niet feestelijk. Ik ben blij dat het beest weg is.