Werken in Australie

Toen ik begin dit jaar in Australie arriveerde, was het plan dat ik weer ging werken. Na drie jaar expatleven in India was ik ook wel toe aan een nieuwe, productievere dagbesteding.

In tegenstelling tot veel andere landen mag je in Australie als 'partner van' gewoon werken. Hiephoi. Maar we zijn nu bijna 10 maanden verder en ik werk nog altijd niet. Mogen werken is een ding maar een leuke baan vinden is iets anders. Zucht.

Ik kan genoeg redenen aangeven waarom het nog niet is gelukt:

• er zijn nauwelijks interessante part time banen 
• ze willen het liefst dat je meteen van de ene baan in de andere baan rolt (Drie jaar eruit geweest??? In India gewoond???  Uhhh, wat moeten we daar nu weer mee?)
• om ergens aan de slag te komen heb je een netwerk nodig - ons kent ons
• in de communicatie is het niet handig als Engels niet je eerste taal is  

Het is om gek van te worden. Ik weet ook niet of het uberhaupt nog gaat lukken. Gelukkig verveel ik mij -bijna- niet. Ik werk nu twee dagen in de week als vrijwilliger op het kantoor van One Difference. Daar hou ik mij bezig met de Social Media strategie en ik Twitter er vrolijk op los.

Het werk is leuk maar dan sta ik in de lift met mensen die ook naar kantoor gaan en die naar normaal voor betaald krijgen. Grrrr. Daar moet ik maar niet teveel bij nadenken want dat is niet goed voor de motivatie. Het werk is erg leuk en de mensen ook en wie weet levert het ooit (wanneer?) een betaalde baan op.

Goed, met de zomer in aantocht zal ik mij steeds minder druk maken over een baan. Misschien moet ik alvast een pre-zomer sollicitatiestop inlasten.

Plastische chirurgie is populair in Australie

Dit is de letterlijke tekst van een spotje over plastische chirurgie dat je de hele dag op de radio hoort:

"Meid wat zie je er toch moe uit!"
"Vind je dat nou ook? Maar ik ga er iets aan doen." 
"Ik heb voor mijzelf een afspraak geboekt bij Dr. Tim voor een facelift." 
"Een facelift? Wat een goed idee? Je hebt groot gelijk!"  
Bel 1300DrTim en maak ook een afspraak met Dr. Tim.

Dr. Tim (zie hier zijn foto) is een van de vele plastisch chirurgen in Sydney en vrouwen moeten wel gek met hem zijn. Plastische chirurgie is hier heel gewoon. Het wordt gepresenteerd als iets dat je als vrouw verdient: "You deserve it!", hoor je regelmatig op de radio. Joepie!

Een ander radiospotje gaat bijvoorbeeld over gewicht verliezen na een bevalling: "get a tummy tuck (liposuctie), you deserve it!" Het is geen probleem als je er geen geld voor hebt want dan neem je gewoon een lening.

Afgelopen week was ik als 'vrouw van ..' bij het evenement 'Women in Finance'. Daar kon ik op mijn gemak de werkende vrouwen begluren die daar in grote getalen aanwezig waren. Ik kwam al snel tot de ontdekking dat plastische chirurgie eerder de norm is dan uitzondering. De dames, de meesten boven de 35, zagen er verdacht rimpelloos uit. Mmm. Botox van Dr. Tim?

Als je ergens werkt waar iedereen er tiptop - en rimpelloos- uitziet, is het moeilijk om de social druk niet te voelen en er zelf niet aan mee te doen. Ik las net het artikel 'Plastic surgery holiday boom' (plastic surgerie vakantie drukte). En, heb jij nog iets leuks gedaan in je vakantie?

Wat ik ook opmerkelijk vind is dat je in Sydney als vrouw geacht wordt op killer stilleto hakken naar het werk te gaan. Misschien is dat ook wel een goede reden waarom ik niet moet gaan werken. Ik en stilleto hakken, dat is geen goede combinatie.

Vooralsnog ga ik maar gewoon vroeg naar bed als ik er moe uitzie in plaats van naar Dr. Tim te rennen.

Desperate housewife

Gisteren zag ik na lange tijd op tv een aflevering van de Amerikaanse serie 'desperate housewives'. Altijd leuk.

Helaas moest ik concluderen dat de serie voor mij geen 'ver-van-mijn-bed-show' meer is. In Mumbai kun je je moeilijk vereenzelvigen met verveelde huisvrouwen in een Amerikaanse buitenwijk. In Sydney is dat anders. Terwijl ik keek, realiseerde ik mij dat er wel een heleboel overeenkomsten zijn met mijn leventje nu. Niet alles natuurlijk!!!

Om niet helemaal het pad op te gaan van de 'desperate housewife' ben ik vandaag gestart met de banenjacht. Ik betrap mijzelf erop dat ik telkens denk 'ja, ik wil werken maarrrrrr.. de werktijden moeten flexibel zijn, ik wil maximaal 10 minuten moeten rijden naar kantoor, ik wil er 100% zijn voor de kinderen', etc. etc.

Kortom ik wil het onmogelijke.

Straks dus de start van de nieuwe serie 'desperate working mums!'