Xmas in July in Sydney (dag 1 30dagen-fotoblog)

Ik vind het koud buiten maar heb ik zin in de kerst? Nee. Anderen denken daar duidelijk anders over. Als je in de maand juli kerst wil vieren dan kan dat. Een beetje logisch is het ook wel. In december, als het hier hartje zomer is, willen mensen naar het strand en heeft niemand zin om binnen onder de kerstboom kerstliedjes te zingen.

Op verschillende manieren wordt kerst gevierd. Als je dit restaurant belt voor een reservering en je roept 'Ho, Ho, Ho!, krijg je een gratis glas champagne, een kerstmannen-muts en een chocolaatje bij je eten.

Op YouTube vond ik dit filmpje met de Australische versie van Jingle Bells. Het geeft het typische Australische kerstgevoel goed weer: 'Christmas Day the Aussie way by the barbeque'.



Bij ons blijven de kerstballen nog een paar maanden in de doos zitten. Wat zal er trouwens gebeuren met het weer als ik 'Ho, Ho, Ho!' roep? Zal het dan eerder voorjaar worden?

30dagen fotoblog

Ik ben klaar voor een nieuwe uitdaging. De komende 30 dagen ga ik met mijn telefoon iedere dag een foto nemen van iets typisch Australisch. Die foto's ga ik op deze blog zetten. Een foto van de Sydney Harbour Bridge ligt teveel voor de hand en is daarom niet leuk. Ik zal proberen om foto's te nemen van de kleine dingen die mij opvallen in de stad.

Mijn telefoon is niet heel erg nieuw meer dus verwacht niet teveel van de kwaliteit van de foto's. Het gaat er mij vooral om te kunnen laten zien wat Australië anders maakt.

Verschillen Australië en Nederland

Nederland voelt altijd weer een beetje onwerkelijk. Ik ben een tijd weggeweest, maar Nederland is meteen weer zo gewoon. Het voelt net alsof ik helemaal niet aan de andere kant van de wereld woon.

Ik merk wel dat ik continu op zoek ben naar dingen die anders zijn. Dat was een stuk gemakkelijker toen ik nog in India woonde. De verschillen tussen Australië en Nederland zijn een stuk minder spannend. Toch heb ik er een paar gevonden.

Hard rijden
Met stip op nummer een staat het harde rijden. Als je in Australië de maximale snelheid rijdt (max. 110 km per uur), rij je hard en haal je iedereen lachend in. Niet in Nederland. Hier hangt er binnen de kortste keren een klever achter je auto. Wat is dat irritant zeg! Het nieuws over de proef met 130 km zones vind ik dan ook erg vreemd. Heel Nederland rijdt toch al 130 km per uur op de snelweg. Wie proberen we hier nou voor de gek te houden? Ik weet zeker dat als ik straks 130 kilometer per uur rij, auto’s mij ook weer van alle kanten voorbij scheuren.

Koffie
Op nummer twee staat de koffie. Bah! Wat is die hier vies. Koffie maken is een vak op zich en de Australiers zijn erg goed in. In Sydney kun je alleen met een 'barista' diploma in een koffieshop werken. Lees over de koffiegekte in Sydney dit artikel over 'purists barista's' die weigeren suiker en melk in de koffie te doen omdat ze dan geen 'perfecte kop koffie' kunnen maken. Ik ben pas een week in Nederland en misschien had ik gewoon pech met de koffie. Het lokale zwembad en de speeltuin zijn misschien niet de plaatsen waar ik goeie koffie moet verwachten. Maar toch, ik had gehoopt op beter.

Zonnebaden
Op nummer drie staat het zonnebaden. In het zwembad zag ik mensen pal in de zon liggen op het heetst van de dag. In Australië is dat echt uit den boze vanwege de hoge UV straling. Zelf heb ik nu altijd zonnebrand op zak en laat ik het uit mijn hoofd om in de zon te gaan liggen bakken.

Wordt vervolgd, want er zijn vast meer verschillen te vinden ...

Sydney Vivid festival 2011

Dit jaar geen foto's maar een kort filmpje van het Sydney Vivid festival.



Dit zijn mijn foto's van Sydney Vivid van vorig jaar.

Blote voeten in Sydney

Het is een typisch Australische gewoonte om op blote voeten te lopen. Je moet dan ook niet vreemd opkijken als je dit op de meest vreemde plekken ziet. 

Deze foto nam ik rond 11 uur 's ochtends in de supermarkt bij de vleesafdeling. Het waren twee jonge jongens van rond de twintig die eruit zagen als typische surfers: gespierd, bruin en iets te lang haar.

Waarom ze dit doen? Het is mij een raadsel. Toen ik deze foto nam was het geen mooi weer. Ze zullen dus niet net van het strand gekomen zijn.

Dus.. als je ergens in Nederland mensen op blote voeten door de supermarkt ziet lopen, dan zijn het waarschijnlijk Australiërs.

Alcoholcontrole om half 12 's ochtends

Tot onze grote verbazing werden we zaterdagochtend om half 12 door de politie aangehouden voor een alcoholcontrole. We hadden net een paar koppen koffie achter de kiezen dus we grapten tegen de agent dat we onze caffeinelimiet waarschijnlijk hadden overschreden.  Dat kan namelijk.  Ha, ha!  De politieagent nam zijn werk serieus en hij vertelde ons dat het ons zou verbazen hoeveel mensen 's ochtends dronken achter het stuur zitten.

Nu weet ik ook waarom ze op dit gekke tijdstip stonden te controleren. Op de Telegraaf website staat een kort stukje met als kop 'Massaal arrest 'dronken idioten' Australië. Onze alcoholcontrole was blijkbaar onderdeel van 'Operation Unite', een grote landelijke actie om iets tegen het alcoholmisbruik te doen.

Er wordt in Australië inderdaad erg veel gedronken. We hadden het er vanmiddag nog over dat het op kantoor heel normaal is om op vrijdagmiddag om drie uur naar de kroeg te gaan en je daar helemaal vol te laten lopen. Daar zijn ze nog trots op ook. Dan hebben we het dus niet over jongelui die in het weekend uitgaan maar over doorsnee kantoormensen van onze eigen leeftijd.

Voor alle duidelijkheid, wij werden zaterdagochtend niet aangemerkt als 'dronken idioot' en konden gewoon doorrijden naar de dierentuin waar we ons hebben laten vollopen met nog meer koffie. Op de terugweg kwamen we gelukkig geen controle meer tegen.

Bellen met Australië

Toen ik klein was hadden we thuis alleen een vaste telefoonlijn. In de woonkamer stond nog zo’n hele grote zware zwarte telefoon met een draaischrijf. Ik weet ook nog dat we in het begin nog zo'n ouderwets kort telefoonnummer hadden van vijf cijfers. Later kwamen daar meer  cijfers bij. 

We hadden ook maar 1 telefoonlijn. Als de lijn bezet was hoorde je piep, piep, piep en verder niets. De ontvanger van het telefoontje hoorde niet dat nog iemand probeerde te bellen en je kon niemand in de wacht zetten. Berichten inspreken? Heus niet.

Zelf belde ik nooit naar het buitenland maar ik weet nog dat mijn ouders met feestdagen naar mijn oom en tante in Nieuw Zeeland belden. Dat gesprek moesten ze dan bij een telefoniste in Nederland aanvragen. Na een tijdje wachten, werden ze dan teruggebeld en kregen mijn ouders mijn oom en tante aan de lijn. Vanwege de vertraging op de lijn verliepen de gesprekken niet heel soepel.  

Als ik aan de kinderen probeer uit te leggen hoe het vroeger ging met telefoneren dan kijken ze mij aan alsof ik een grote grap vertel.

Wij zijn nu een paar jaar verder. Iedereen die wil, kan een '020' nummer in Nederland bellen om mij, 21.000 kilometer verderop in Sydney te kunnen bereiken. Op de telefoonrekening is dan niet terug te zien dat je naar het buitenland belt. Het staat op de rekening als een lokaal telefoontje. 

Als ik niet opneem, kun je een berichtje achterlaten en dan bel ik terug. Als je mij via de Skype belt in  Australië , en ik  heb mijn laptop niet aan, dan schakelt Skype automatisch over op mijn mobiele telefoon, waar ik ook ben. Ik kan een foto nemen op straat, en die meteen met mijn telefoon doorsturen naar Nederland. Ik kan een video opnemen en die opsturen of publiceren op het internet waar iedereen de video meteen kan bekijken.

Dit heeft het expatleven een stuk gemakkelijker gemaakt vergeleken met 30 jaar geleden. Australië ligt nog steeds een roteind van Nederland vandaan maar dankzij alle nieuwe technologie is het wel een stuk makkelijker om contact te houden.

Ik ben erg benieuwd naar de volgende stap. Als je kijkt wat er in de afgelopen 30 jaar al is veranderd dan moeten we straks op een totaal andere manier contact kunnen houden.  Verschijnen we straks levensecht in 3D op een videoscherm als we bellen?  Een Imax belevenis in de woonkamer? Ik hoop het.